Książki dla dzieci to towar deficytowy. Oczywiście te warte zauważenia, bo większość to, niestety, chłam. W jednej znalazłam pola pRZeniczne i głupawe bajki - dzieci ulepiły bałwana o miłym wyglądzie. Bywa. W innej grafik narysował księcia, który ramieniem długim chyba na 2m obejmuje Kopciuszka. I jeszcze historyjka o zwierzętach z sawanny: lew zachwalał swe towary, bo zarobić chciał dolary... Tu grafik wziął kilka zwierzaków i w różnych konstelacjach poskładał je w całej książeczce. Raz pancernik trzyma łyżkę, innym razem kwiatek. Pozę ma tę samą. Jest klonem samego siebie. Dobrze, że mimo wszystko udało się upolować trochę klasyki - Brzechwa czy Tuwim wciąż są bezkonkurencyjni. I chyba grafikom więcej płacą.

Nauczyła się całować i przytulać. Myślałam, że takie rzeczy dopiero za kilka lat, a tu proszę. Rozmawiamy z babcią przez telefon. Babci nie widać, ale wiadomo, gdzie jest. W aparacie. Można zrobić pa-pa. Ostatnio pochyla się i coś paple. A potem całuje ekranik. Całowanie bywa niebezpieczne. Zwłaszcza, gdy zjadła własnie jogurt, a w pobliżu są drzwi balkonowe. Zostawia całuśny kształt małych ust. O smaku, dajmy na to, jagodowym. Gorzej, że potem rozmazuje palcem...

Pan w garniturku i z teczuszką wszedł na plac zabaw. Nieśmiało proponował ulotki ze swoją podobizną. Popierany przez małą gniewną, partię. Pani świadek Jehowy powiedziała, że czeka na Królestwo Boże i ulotki nie weźmie. On: Ja też czekam, ale na ziemi jakoś trzeba działać. Ona: Ja czekam na Królestwo Boże na ziemi. I nie głosuję. Rozdał innym. Wyszedł. Dzieci niewzruszone bawią się dalej. Dziewczynka zabrała mamie ulotkę i intensywnie ją oglądała. Starsza pani z piaskownicy: Maksiu, zobacz tu jest pan. Gdzie pan ma oczko? Kto by pomyślał, że ulotki takie pożyteczne w edukacji.

Przekonałam się ostatecznie, że wyrosłam już z życia w studenckiej komunie czy innym akademiku. Lubię swoje małe mieszkanko i domowników, wprowadzających znajomy chaos i nawyki. Nie umiem za to mieszkać z kimś Nowym. Nowy nie stawia garnków na miejsce. Roznosi kubki po kawie po całym mieszkaniu. Zostawia włosy w odpływie wanny. Zmienia moją stację radiową na inne śpiewanki. Mówi za głośno. Albo za dużo. Albo nie w tym momencie. Jednym słowem: jest sobą. Albo inaczej - nie jest mną i nie wie, co siedzi w mojej głowie. I nie zna moich przyzwyczajeń. I nie zna adresu garnków. Co zasadniczo go usprawiedliwia, bo skąd ma to wszystko wiedzieć. Ale mnie i tak irytuje :-) P.S. Wyprowadza się.

Nie jest dobrze. Zauważam kolejne objawy pedantyzmu. Bo czy kogoś normalnego drażnią wiecznie pootwierane kosmetyki w łazience? Żel pod prysznic po użyciu nie powinien stać z otwartym na oścież wieczkiem do następnej kąpieli. Nie znoszę też, gdy miesiąc albo i dłużej na brzegu wanny czeka odrobina szamponu w wielkiej butli. Bo nikt nie ma ochoty go zużyć do końca. I otwierane są kolejne. Naprawdę nie wystarczy mieć po jednym kosmetyku rozpoczętym?

X mówi, że zarobiona - egzaminy, praca - obiecuje się odezwać jak będzie wolna. Czekam. Y, pytana kontrolnie co tydzień-dwa, twierdzi, że się odezwie w przyszłym tygodniu, bo praca i sprawy. Czekam. Z wciąż zapracowana i w niedoczasie - jakieś dwa tygodnie temu obiecała, że na dniach się pojawi. Czekam. Wszystkie trzy nie odpisują na smsy, nie oddzwaniają, a jak się umawiają, to nie pamiętają, odwołują albo nie przychodzą. Oczywiście nie zawsze, ale już od dłuższego czasu. Nie lubię niesłowności. Jeśli i mnie czasem się zdarza, z góry przepraszam.

Koszulka na naramkach. Rojber. Czekanie za kimś. Gzika. Glajda. Pyry. Pamperki. Tytka. Ryczka. Laczki. Wuchta. Wielkopolska po prostu. Ktoś przetłumaczy? ;-)

Jest ząbek. Zdobi paszczę już chyba od miesiąca. Mały śliniak ma teraz dodatkową funkcję: gryzienie. Efekty widać na drewnianym krzesełku do karmienia. Blat już ogryziony. Nie wiem jak to możliwe z jednym zębem. Gryzoń z upodobaniem sięga też po nasze kapcie, dziś dopełzł do butów. Myślałam, że tylko szczeniaki lubią takie zabawy i przedmioty trzeba przed nimi ratować. Ząbek wbił się też w duży palec u stopy tatusia. Tyle potrafi jedna, mała, prawa, dolna jedynka. Sąsiednia szykuje się powoli do startu. Strach się bać.

Nie znoszę odnajdować podczas mycia naczyń resztek jedzenia w zakamarkach zlewu. I innych drobiazgów, których miejsce jest w koszu na śmieci. Ogryzki, zaparzone torebki herbaty, porzucone w garnku resztki obiadu, jakieś niezidentyfikowane obiekty... Jakie szczęście, że minęły już czasy akademika. Teraz, nawet jeśli coś podobnego się zdarzy, to raczej przez przypadek lub niedopatrzenie. I całe szczęście, bo bym zastrajkowała.

W buzi ląduje wszystko. Z ostatnich godzin: grzechotka, gryzaczek, pielucha tetrowa, pielucha jednorazowa, moje spodnie (nie musiałam nawet zdejmować), kocyk, skarpetka, wreszcie - podkładki pod kubki. Od tych ostatnich wyjątkowo trudno było dziecię oderwać. Przestałam już wyparzać butelkę, bo jaki to ma sens, gdy mały śliniak pakuje do paszczy każdą rzecz, która znajdzie się w zasięgu jego rączek lub ust. Nie ma znaczenia czy przedmiot był wcześniej na podłodze, czy tylko na kocyku. Ten pierwszy pewnie smakuje dużo lepiej. Jak każdy owoc zakazany. Ponoć to dopiero wstęp. Prawdziwy cyrk zaczyna się, gdy te długo wyczekiwane ząbki naprawdę zaczynają się pojawiać...